Castilla-La Mancha – co ma region centralnej Hiszpanii, czego nie mają nadmorskie kurorty

Jak mnie ktoś pyta, gdzie mieszkamy, to zawsze odpowiadam, że pośrodku niczego. Albacete to takie średniej wielkości miasto na szlaku kolejowym Alicante-Madryt. Jak okiem sięgnąć – równinne pustkowie. O samym Albacete pewnie jeszcze napiszę, ale teraz: co takiego ma region środkowej Hiszpanii czego nie mają nadmorskie kurorty? Już wam mówię:

Język

Tu króluje hiszpański. Turystyka jest znikoma, jeżeli już, to raczej wewnętrzna – np. do Albacete inni Hiszpanie zaglądają z okazji Feria de Albacete albo zjeżdżają na mecz piłkarski. Tu na ulicach słyszysz hiszpański, jak chcesz się dogadać po angielsku, będzie ci trudno. Obcokrajowców jest mało, a przynajmniej tych niehiszpańskojęzycznych – bo mieszka tu też sporo osób z Ameryki Południowej, dzięki czemu można podsłyszeć różne akcenty hiszpańskiego. Mało prawdopodobne, że trafisz na grupę Anglików, Niemców, Holendrów czy Polaków zamawiających piwo w barze. Nawet bardzo małe. Poza tym w miejscowościach takich jak Alicante czy Walencja mówi się w tzw. valenciano, tablice informacyjne albo ogłoszenia napisane są w tym języku. W Barcelonie rządzi kataloński, a w Bilbao – baskijski. Także jeżeli chcecie się delektować czystym kastylijskim, to najlepiej zjechać trochę z obrzeży do środka kraju.

Typowe życie

Brak turystów przekłada się także na to, że można zobaczyć, jak toczy się codzienne życie przeciętnego Hiszpana. Brak tu turystycznego zatłoczenia, korków i atrakcji serwowanych turystom. Mniej sklepów z pamiątkami, za to więcej warzywniaków, piekarni i barów zaludnionych ludźmi, którzy zrobili sobie przerwę na kawę w pracy.

Regionalne jedzenie

W Hiszpanii każdy region ma swoje specjały. Kuchnia obszaru Castillia-La Mancha znana jest głównie z potraw mięsnych, tłustych i smażonych, choć w karcie nie brakuje również dań z owocami morza. Tworzy to bogatą fuzję dań, a poziom restauracji jest naprawdę wysoki. Niektóre serwują bardziej regionalne smaki, inne otwierają się na eksperymentowanie, jest w czym wybierać. Porcje są tu szczere, a większość miejsc serwuje darmowe tapasy. Zero lipy. Za konieczną przystawkę dla odwiedzających region uważa się ser manchego, który jest najlepszym akompaniamentem lampki lokalnego wina.

Okoliczne puebla

Zwiedzając centralną Hiszpanię, warto zatrzymać się w jakimś pueblo, bo małe miasteczka również mają swój wyjątkowy urok. Niskie bielone budynki z typową falistą dachówką, lokalne wyroby, kręte uliczki prowadzące na ryneczek z kościołem i ludzie zatrzymujący się tu i ówdzie na małą pogawędkę. Taka rzeczywistość bliższa prawdziwemu życiu. I jeszcze te punkty widokowe! I krajobrazy z wiatrakami. Nie, nie farmami wiatraków do produkcji prądu, tylko tymi zabytkowymi wiatrakami do produkcji mąki. Tymi, z którymi walczył Don Kichot.

Warto także odwiedzić jedno z miejsc, w których powstają ser manchego albo wino i zobaczyć proces ich produkcji, bo to również gratka.

Lokalna kultura

Każda miejscowość, większa czy mniejsza, ma swoje dni w roku, kiedy świętuje. Przez kilka dni miasto jest przystrojone, stoły z jedzeniem rozstawione na ulicach, a ludzie ubrani w regionalne stroje bawią się przy dźwiękach lokalnej muzyki. Czysty folklor, warto to zobaczyć, tę dumę z pielęgnowania tradycji i radość przynależenia do lokalnej wspólnoty.

Powodów, by zjechać trochę na peryferia, jest pewnie i całe mnóstwo, to trochę jak podróż do innej rzeczywistości, nieprzeładowanej atrakcjami, prostszej i bardziej autentycznej. Mnie osobiście takie wycieczki kręcą.